Τέσσερις Εποχές OP.2

Royal Theater, 30 Ιουνίου 2023 Δέκα χρόνια μετά την πρώτη απόδοση, που εμπνεύστηκε αποκλειστικά από την υπέροχη μουσική του Antonio Vivaldi, και τις δικές του φαντασίες  για την αλλαγή των εποχών και τα συναισθήματα που προκαλούν στο ανθρώπινο υποκείμενο,  το έργο εξελίσσεται και πάλι:  τέσσερεις σκηνές που αντιστοιχούν στις τέσσερεις εποχές, με εκκίνηση το φθινόπωρο, όχι την άνοιξη… γιατί στον δικό μας κόσμο – του 21ου αιώνα, της Ευρώπης, της Μεσογείου… –  όλα ξαναπαίρνουν το δρόμο τους τον Σεπτέμβριο, με έντονη την προσμονή του καλοκαιριού που σημαίνει ή συμβολίζει πολλά: ξεκούραση, συνεύρεση με αγαπημένα πρόσωπα, χαρά, επαναπροσδιορισμό…

Όταν συμφωνήσεις πώς η τέχνη οφείλει να μεταλλάσσεται γιατί αναπαριστά χωροχρονικές ροές, ένα μαγικό κλειδί ανοίγει πολλές νέες πόρτες. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ένα τέτοιο έργο χωρίς τη μουσική παρουσία του Vivaldi, αλλά ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η αναζήτηση έμπνευσης από σύγχρονους συνθέτες και η δική τους ερμηνεία του ίδιου έργου, όπως αυτή του Max Richter. Ήταν επίσης πολύ σημαντική η δική μας περιπετειώδης αναζήτηση  μουσικής, που θα μπορούσε να εκφράσει στο παρόν στοιχεία της φύσης – θάλασσα, βροχή – μαζί με τα αντίστοιχα συναισθήματα και τα καλλιτεχνικά μας βιώματα: μουσική για κλασική κιθάρα – live – για τη βροχή («Αραβικό Καπρίτσιο» του Tarrega) και για τον καλοκαιρινό αναστοχασμό (« Una limosna por el amor de Dios» του Barrios), Χριστούγεννα-«Καρυοθραύστης»-Tchaikovsky.

Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά μπαρόκ, όχι ως μουσική αλλά ως καλλιτεχνικό ύφος που επιλέγει οποιοδήποτε μέσο – κίνηση, φόρμα, χρώμα, φως, ήχο-προκειμένου να εκφραστεί και να ευαισθητοποιήσει. Είναι οι δικές μας τέσσερεις εποχές σε αυτό τον χώρο και αυτό το χρόνο. Ακόμα μια ευχάριστη καλλιτεχνική περιπέτεια…Ας αφεθούμε στη δίνη της!